ఉద్రేకంగా కళ్ళు మూసుకుంది. నెమ్మదిగా పరుపు చేరి నిద్రపోతున్న వైధేయ ముఖంలోకి చూస్తూ వుండిపోయింది__
గుండె అట్టడుగుపొరల్లో ఒకకలవరం__కల్లోల సాగర మధనం...
కిటికీలో నుంచి వీస్తున్న సన్నని చిరుగాలి నేపధ్యంలా__అయినా ఆమెలో అలజడి ఉధృతమౌతుంది తప్ప ఉపశమించడంలేదు.
ఒక వేడి కన్నీటి బొట్టు ఆమె నుంచి రాలి వైధేయ నుదుటిపై బడింది.
నిద్రలోనే కలవరించాడతను....'రోషిణీ!....ఐ లవ్ యూ'
ఒక తల్లిని పెనవేసుకున్న పసిపాపలా ఓ చేత్తో ఆమెను చుట్టేసాడు.
అప్పటికే ఆమె నేత్రాలు అరుణిమలయ్యాయి.
కనుపాపలు రక్తం ఓడుతున్నట్టుగా మారేయి.
మెల్లగా మెలమెల్లగా అతడి నుదుటిపై ఒరిగి సుతిమెత్తగా.
ఆకాశంలో స్వేచ్చగా ఎగిరే ఓ పక్షి నేలపై అందంగా విరబూసిన ఓ తెల్లగులాబీని చూసి ఆకర్షతురాలైంది.నన్ను ప్రేమించవూ అంటూ ఆర్తిగా అడిగితే ఆకతాయి గులాబీ నువ్వు కోయిలలా పాడగలవా ప్రేమిస్తానూ అంది. పాటలు రాని పక్షి తెల్లబోయింది. కటాక్షించే వరకూ చుట్టూరా పరిభ్రమిస్థానంది.పక్షి మొండి తనం చూసిన తెల్లగులాబీ "పాటలురాని ఓ పక్షీ పోనీ నేను ఎరుపుగా మారేవరకూ ఎదురు చూడగలవా" అంది మళ్ళీ చిలిపిగానే...ఏదో
అర్ధమైన పక్షి వెంటనే తెల్లగులాబీని చేరి కౌగలించుకుంది. గులాబీ ముళ్ళు గొంతులోకి దిగబడింది...ధారగా చిమ్మినరక్తం తెల్లగులాబీని ఎరుపుగా మార్చింది. ఆ క్షణాన పక్షి గొంతు నుండి వెలువడిన ఆర్తానాదమే ఓ అమరగీతమై గులాబీ గుండెల్ని జలదరింపజేసింది... గులాబీ రెండు కోరికలూ నెరవేరాయి. కాని రెండూ ఒకటి కాకముందే పక్షి నేలకూలింది. "నా వైధేయా...నా పిచ్చి వైదేయా...నిన్ను మనస్పూర్తిగా ప్రేమిస్తున్నాను...కాని"
తన చెంపల్ని అతడి గుండెలపై ఆన్చి అలాగే వుండిపోయింది చాలాసేపు__
రెప్పలార్చకుండా చూస్తున్న అమెద్రుష్టి అలవోకగా టేబుల్ పై పడింది..... అంతే...... వేగంగా లేచి టేబుల్ ని చేరుకుంది.
ఇమ్దాకతన "విగ్గు" ఉంచిన చోట విగ్గుతోపాటు ఓ పుస్తకం కనిపించి ఆత్రంగా పేజీలు తిప్పింది.
అది కాదు యజమాని తాలూకూ డైరీ ___ పొరపాటున విగ్గుతోబాటు తీసుకు రాబడింది. బహుశా తాను "విగ్గు" దాచిన డేష్ బోర్డులో ఇదీ ఉంది ఉంటుంది.
డైరీలోని అక్షరాల్ని చూసిన అమెపెడవులు మృదువుగా విచ్చుకున్నాయి ఆ స్థితిలో కూడా.