స్నేహకృష్ణ
కాలేజీకెళ్లే వారందరికీ ఆమె తెలుసు
ఆమె చదువుల తల్లి కనుక -
కవితలల్లే వాళ్లందరికీ ఆమె పరిచయమే
కవయిత్రి కనుక -
సహృదయులందరికీ ఆమెతో నెయ్యమే
స్నేహశీలి గనుక -
కృష్ణకుమారిని చూస్తే ఇంకా ఏదో నేర్చుకోవాలన్న
తృష్ణ పెరుగుతుంది
ఆమె పలుకులు పట్టు కుచ్చుల్లా మెత్తగా ఉంటాయి
హృదయాన్ని స్పందింపజేస్తాయి
తెనుగుభాష తేనెమడుగులో శ్వేతకమలమై వికసిస్తుంది
ఆమె కవితా స్రవంతికి నదిలోని అలల్లా
మదిలోని భావాలు
అందంగా ఆహ్లాదంగా కదులుతూన్నట్టనిపిస్తుంది
ఆమె సౌమ్యగుణం
మమకారానికి మాటలు నేర్పుతూన్నట్టుంటుంది
ఆమె మౌనం -
ఆలోచనలు రేపుతున్నటుంటుంది
ఆమె స్నేహం -
తీపిని మరిపిస్తుంది
అజ్ఞానాన్ని తరిమి కొట్టే వృత్తి ఆమెది
విజ్ఞానానికి హారతి పట్టే ప్రవృత్తి ఆమెది
ఎంత ఎత్తు ఎదిగినా
అంత ఒదిగి వుండేలక్షణం ఆమెది
ఆమె తలపులన్నీ సాహితీ
తరంగాలే !
ఇచ్చకాలకు పోదు
రచ్చకెక్కదు
నిగర్వి ఆమె నిత్యాన్వేషి ఆమె
నిదానం ఆమె నినాదం
సంస్కారం ఆమె అలంకారం
(నాగర్జున నగర్ కాలనీ వాసులు నాయని కృష్ణకుమారిగారిని పద్మావతీ మహిళా కాలేజీ ప్రిన్సిపాలుగా నియమితులైనప్పుడు సన్మానించిన సందర్భంగా రాసిన కవిత, 1984)
* * *
చెత్తకుండీ గుండె పగిలిన వేళ...
టపటప మని మబ్బులు పేగులు తెంచుకుని
గాలి తాకిడికి రాలిన నీటి చుక్కలని చూసి
రాని నిద్దురకోసం అలసటతో అల్లాడే పాపని
జోకొడితే బజ్జుంటుందేమోనన్నఅమ్మ ఆశలా
పుడమితల్లి పులకరిస్తూ ఒళ్లు విరుచుకుని కళ్ళు పెద్దవిచేసి చూసింది
పసిపాప బోసినవ్వులాగే హాయిగా నవ్వుకుంది !
సబ్బు నురగల్లోంచి విరిసే సుగంధ పరిమళంలా
నీటి చుక్కతో తడిసి మట్టి చిమ్ముతున్న ఆ వాసనకి
తన్మయత్వంతో నేల నింగికొచ్చేసింది మురిసిపోయింది !
అంతలోనే ముక్కుపుటాలదిరిపోయేటట్టు విస్తరించిపోయింది
క్షీరసాగరమథనంలో ముందుగా వీచినవిషవాయువులా అల్లుకుపోయింది
పక్కనే రోడ్డునిండా పడున్న చెత్తకుండీలోంచి
అలలు అలలుగా ఎగిరిపడుతున్న దుర్వాసన
తలతిరిగిపోయేలా కడుపులోకి దూసుకుపోతున్న గబ్బువాసన
చెత్తకుండీ ఆకారం సగం పగిలి
తరుగుతూన్న చందమామ విరిగినముక్కలా వికృతంగా కనిపిస్తూన్నట్టుంది
క్రితం రాత్రి ఎవరో ప్రముఖులకు స్వాగతం పలకడానికి
ఉపయోగించుకుని తరువాత తన్ని తగలేస్తే దొర్లుకుంటూ పోయి
ఫ్రాక్చరయి పడున్న వ్యక్తిలా వుంది
అల్లంత దూరాన చెత్తకుండీ -
ఎప్పటినుంచో అక్కడ గుట్టలు గుట్టలుగా పేరుకుపోయిన చెత్తాచెదారం
తమనట్లా రోడ్డుమీదకు విసిరిపారేసి, తప్పంతా తమదే అయినట్టు
ఇప్పుడు అసహ్యించు కుంటూన్న పెద్దమనుషుల ప్రవర్తన చూసి
ఆవేదనతో అలమటించిపోతూ
కుళ్లి కుళ్లి ఏడ్చాయి
పాత రోజులు గుర్తుకొచ్చి కళ్ళు చమర్చాయి
కొత్తలారీలతో తమని మోసుకుపోయేవారు
ఊరిచివర ఆరుబయట అతిజాగ్రత్తగా చేరవేసేవారు
ధూళితో ఆడుతూ గాలితో పాడుతూ
దినకరుని వెచ్చని ఒడిలో హాయిగా తేలుతూ
చక్కని ఎరుపుగా మారి పచ్చనిచెట్లకి తోడ్పడేవారం
మేము సయితం మంచిపనికి ఉపయోగపడుతున్నామని
తృప్తిపడేవాళ్లం.
ఆరోజుల మోజులు గాధలుగా మారిపోయాయి
బాధలు మాత్రం మిగిలిపోయాయి
ఇప్పుడు మాతో వుండేది చెత్తా చెదారం మాత్రమే కాదు
ఘోర భయంకర పాపభూయిష్టమైన పైశాచిక శక్తి ఆవరించుకున్న
కాముకుల రహస్య కామకేళీ కృత్యానికి బలైపోయిన పసికందు -
కట్నపిశాచికి ఝడిసి ఆడపిల్ల అని తెలీగానే
భ్రూణహత్యకు పాల్పడే పాపాత్ముల ఘాతుకానికి
ప్రాణాలు పోగొట్టుకున్న చిట్టితల్లి మాంసపు ముద్ద
తిన్నదీ తాగిందీ ఇమడక ఒక బీరుదాసు ఒక బ్రాందీనాథుడు
ఒక విస్కీరాజు కక్కిన వాంతుల దిబ్బలు
చిచ్చుపెట్టినా తగలబడని
భ్రష్టుపట్టిన రొచ్చు!
మమ్మల్ని పట్టించుకునే నాథులులేరు
మా గోడువినేవారసలు లేనేలేరు
ఎండకి ఎండుతూ వానకి నానుతూ
అందరిచేతా తిట్లూ చీత్కారాలూ అందుకుంటూ
కన్నీరు మున్నీరుగా రోదిస్తూన్న
మాది అరణ్యరోదనే !
మమ్మల్ని భరించేదీ ఒళ్లో ఓపిగ్గా దాచుకునేడీ
పుడమితల్లి ఒక్కర్తే -
కనీసం వరుణుడు కరుణిస్తే
గోతులు పడ్డ రోడ్ల నిండా నీరునిండుకున్నప్పుడు
మేమూ ఆవరదలో కొట్టుకుపోయి తలాచోట పడితే
గాలిపుణ్యమా అని జోరుగా వీచితే దూరంగా విసరబడితే
ఎక్కడో అక్కడ గడిపేసి
ధూళిలో కలిసిపోకపోతామా అని
మా పోరాటం
నేలతల్లి ఆరాటం !
ఏం పాపమో ఎవరి శాపమో
వానలూ కురవడంలేదు
ఆకాశహర్మ్యాల్లాంటి భవనాలు వెలిశాక
గాలివేచడం లేదు-
పెళ్లికాని ఆడపిల్లల తల్లి కలల్లాగా
పుడమితల్లి కోరికలూ కరిగిపోతున్నాయి
గుండెపగిలి బీటలుబారిన పగుళ్లలోంచి వెలువడే
వేడి నిట్టూర్పుల బాధలను
చెప్పుకుందామంటే చెట్లూ చేమలూ కూడా ఎక్కడా లేవు
కొండలూ బండలూ కూడా దరిదాపుల్లో లేవు
గుట్టలు గుట్టలుగా పెరిగిపోయిన చెత్తలాగా
గుంపులు, గుంపులుగా పెరిగిపోయిన జనాభా తప్ప -
ఒంటరిగా పుడమితల్లి రోదిస్తోంది
చెత్తకుండీని ఓదారుస్తూ
తరతరాలుగా రకరకాల బాధలననుభరించే
తరుణిలాగా ధరణికూడా రోదిస్తోంది
చెత్తను మొయ్యలేక కాదు
చెత్తను చీదరించుకుంటూ
చెత్తమనస్తత్వాన్ని పెంచుకునే
చెత్త మనుషులు గురించి
ఒంటరిగా పుడమితల్లి రోదిస్తోంది !
* * *