"ఛీ! ఏంటిది? చిన్నపిల్లలా" వాసంతి మందలించింది ప్రేమగా.
"స్త్రీకి పెళ్ళి అవసరం లేదంటావా వదినా...?" ప్రశ్నించింది గీత బేలగా... చిన్న వదిన్ని.
"చాలా గంభీరమైన ప్రశ్న ఇది. పెళ్ళి కాకుండానే మానవసేవలోనే తరించిన మదర్ థెరిసా వంటి మహనీయమూర్తుల్ని చూశాం! మనం సాధారణ స్త్రీలం. మన మనస్సుకి నచ్చని తోడుని ఎంచుకోవటంలో తృప్తి, ఆనందం ఉంటాయి" వాసంతి చెప్పింది మెల్లగా.
మరి నేను పెళ్ళిచేసుకోవడం ఈ ఇంట్లో ఎవరికీ ఇష్టం లేదెందుకు? మళ్ళీ ప్రశ్నించింది గీత.
"మనిషి ఎప్పుడూ స్వార్ధపరుడే! నువ్వు పెళ్ళి చేసుకొని వెళ్ళిపోతే ఇంటి ఖర్చులు ఎవరు భరిస్తారు? తల్లితండ్రులైనా, అన్నదమ్ములైనా, ఎవ్వరూ స్వార్ధానికి అతీతులు కారు. గీతా! ఇందులో నీ తప్పేం లేదు" వాసంతి మాటల్లో కొత్త అర్ధాలు ఎన్నో తెలుస్తున్నాయి.
"మరి నేను ఎల్లకాలం ఇలానే...." గీత మాటల్ని సగంలోనే ఆపింది వాసంతి.
"అదే జరగకూడదని నా అభిప్రాయం. ఇంటి నిర్వహణలో ఆడపిల్లలు బాధ్యత తీసుకోకూడదని కాదు. మగపిల్లలు వదిలేసిన బాధ్యత పూర్తిగా ఆడపిల్లల నెత్తిన పడేసి హింసాయుతంగా అణచివేతతో పెళ్ళి అనే నీ హక్కుని కాలరాయడం నాకు బాధగా ఉంది. నువ్వు ఎవరి చేతుల్లోనూ కీలుబొమ్మవి కావు. వ్యక్తిగా ఎదిగిన స్త్రీ వివాహ విషయంలో తను కూడా కొన్ని అభిప్రాయాలు ఏర్పరచుకోవడం నేరం కాదు. ఆమె ఆలోచనలనూ, అభిప్రాయాలనూ పరిగణనలోకి తీసుకొని వివాహం జరిపిస్తే విడాకుల కేసులు తగ్గుతాయి కూడా".
"హియర్ హియర్" చిన్నన్నయ్య చప్పట్లు కొడుతూ రావటంతో ఇద్దరూ తలతిప్పి చూశారు.
"ఏమిటీ! మీ వదిన నీకు కూడా లెక్చర్స్ ఇస్తోందా!" చిన్నన్నయ్య మాటలకు నవ్వేసింది గీత.
"చాల్లెండి. అన్నగారయి ఉండీ గీత అమాయకత్వాన్ని మీరూ ఎక్స్ ప్లాయిట్ చేస్తున్నారు" చిరుకోపంగా అంది వాసంతి.
"నేనా" తెల్లబోయాడు చిన్నన్నయ్య.
"అవును! చెల్లెలి పెళ్ళి గురించి కనీసం మీరైనా ఆలోచించారా!" సూటిగా అడిగింది వాసంతి.
నేనెందుకు ఆలోచించడం. నాన్నగారున్నారు. పైగా అది చదువుకుంది. ఉద్యోగిని" తప్పించుకోబోయాడు.
"అలా చూస్తున్నారా! అలా పెంచారా! ఇంతకాలం ఆంక్షలు పెట్టి గడప దాటనీయకుండా పెంచారు. ఇప్పుడు తనే ఎలా చేసుకుంటుంది" తీవ్రంగా అంది వాసంతి.
"నీ ట్రైనింగ్ లో పడిందిగా" నవ్వుతూనే వెళ్ళిపోయాడతను. అతనికి చెల్లెల్ని అర్ధం చేసుకొనే తీరిక, ఓపికా, లేవు మరి!
"వాళ్ళొచ్చేశారు.." చెల్లాయి కేక! అంతా హడావుడి. శరత్, తల్లీ వచ్చారు. అతనికి తండ్రి లేడట. వాళ్ళకి కాఫీలు ఇవ్వమన్న చిన్నవదిన వాసంతి మాట కాదనలేక ఆపని ఎలాగో బెరుగ్గానే పూర్తిచేసింది గీత.
శరత్ చాలా ఫ్రీగా అందరితో మాట్లాడుతూ మధ్యమధ్య గీతకేసి చూసి పలకరింపుగా నవ్వుతున్నాడు. వాళ్ళమ్మగారు గీత దగ్గర కూర్చుని ప్రేమగా పలకరించింది. ఆవిడ్ని చూస్తుంటే గీతకి "అమ్మ కూడా ఇలా ప్రేమగా ఉంటే బాగుండు" అన్పించింది.
చిన్నొదిన ప్రోత్సాహంపై శరత్, గీతలకు ఏకాంతం కల్పించారు. గీతకు అతను కొత్త వ్యక్తి కాదు. ఐనా గుండె దడదడలాడుతోంది.
"మీరు చాలా రిజర్వ్ డ్ గా ఉంటారు. ఆఫీసులోనూ అంతే" మెల్లగా అన్నాడు.  
తలదించుకుని కూర్చుని ఉంది గీత.
"సిగ్గా... లేక భయమా! అవసరం లేదు. మనం జీవితాన్ని పంచుకోవాలనుకుంటున్నాం. ఒకరి గురించి ఒకరు తెలుసుకుంటే మంచిది" అతను మధురంగా చెప్తుంటే తలూపింది గీత.
"మరి అడగండి" అన్నాడు భరోసా ఇస్తున్నట్లు.
"మీరు తాగుతారా?" భయంగా ఆమె అడిగిన తీరుకు నవ్వొచ్చిందతనికి. నవ్వేశాడు.
"ఎవరు చెప్పారు" అడిగాడు.
"చిన్నన్నయ్య" టీచరు ప్రశ్నకు జవాబు చెప్పే స్టూడెంట్ లాగా చెప్పింది.
"అదా"! అర్ధమైనట్లు చూశాడు. ఆ రోజు బార్ లోంచి వస్తుంటే గీత వాళ్ళ చిన్నన్నయ్య ఎదురుపడటం గుర్తొచ్చింది.
"ఆ బార్ లో మా స్నేహితుడుంటే కలవటానికి వెళ్ళానంతే! తాగడానికి కాదు!" చెప్పాడు. ఆమె కళ్ళల్లో అతనిపట్ల నమ్మకం కన్పించింది.
శరత్ వాళ్ళు వెళ్ళినాక ఇంట్లో చాలా చర్చ జరిగింది. భోజనాలయినాక తండ్రి గీతని పిల్చి నిలదీశాడు.
"ఆ! ఇప్పుడు చెప్పు! ఈ రోమియోతో నువ్వు ఆఫీస్ లో రోజూ కలుస్తావుగా! హోటళ్ళకీ, పార్కులకీ వెళుతుంటారా? ఇంకేం! ఇంట్లోంచి వెళ్ళిపోయి నీ పెళ్ళి నువ్వే చేసుకో"! అతను తండ్రిలా కాక జన్మ జన్మల శత్రువులా కనిపించాడు.
ఆమె మనసులో ఓ మెరుపు మెరిసింది. కంపిస్తున్న తన అరచేతిని చిన్నవదిన అదిమి పట్టుకోవడం కొంత ధైర్యాన్ని ఇస్తోంది. ఆనాటినుండీ గీత ప్రతి ఒక్కరినీ ప్రత్యేకంగా చూస్తోంది. తనకిన్నాళ్ళూ తెలియని సంగతులెన్నో తెలుస్తున్నాయి. చిన్నొదిన అల్మారాలోని పుస్తకాలు చదువుతుంటే చీకటిపొరలు విడిపోతున్నాయి. ఆలోచనాలోచనాలు విప్పుకుంటున్నాయి.
"ఎందుకంత పిరికితనం తనలో! అంతా తన మీద ఆధారపడినవాళ్ళే! అయినా అధికారం చెలాయిస్తున్నారు. తన కాళ్ళపై తాను నిలబడగలిగే ఉద్యోగం ఉన్నా పరాధీనంగా ఎందుకుంది. ఎంత విద్యావతీ, ఉద్యోగినీ అయినా స్త్రీ వ్యక్తిత్వాన్ని ఎదగనీయకుండా చిదిమివేయటంలో ఎందరి స్వార్ధం ఉంది! తన శక్తిని గుర్తించిననాడు ఆమెని ఎవరు అణచివేయగలరు". గీత హృదయంలో ద్వారాలు తెరుచుకున్నాయి. క్రమక్రమంగా ఆ ద్వారాలనుండి వెలుగు కిరణాలు ప్రసరిస్తున్నాయి.
రోజూ ఆ టైముకు ఆఫీసునుంచి వచ్చే గీత ఆరోజు ఇంకా ఇల్లు చేరలేదు. పైగా ఒకటవ తేదీకూడా! తండ్రి ఆమె రాకకోసం ఎదురుచూస్తూ వరండాలో కూర్చున్నాడు. ఆయన చూపులు మాటిమాటికీ గేటుమీద వాలుతున్నాయి.
వాకిట్లో కారాగింది. ఇంట్లో అందరి కళ్ళూ కారు మీదే!
మెళ్ళో పూలదండలతో కారు దిగి వస్తున్న జంటని చూసి అవాక్కయిపోయారంతా! పాదాలకి నమస్కరిస్తున్న వధూవరులని ఆశీర్వదించలేకపోతున్నాడా తండ్రి.
"మీ సమస్య నాకు తెలుసునాన్నా! నా జీవితాన్ని తీర్చిదిద్దుకునే హక్కు నాకుందని తెలుసుకున్నాను. నాదైన జీవితాన్ని ప్రారంభిస్తున్నాను. మీ కొడుకులతో బాటు కూతురిగా నా బాధ్యతను నేనెక్కడున్నా భరిస్తాను. మీ మనస్సు నొప్పిస్తే క్షమించండి" గీత మాటలకు తండ్రి కళ్ళు నిప్పులు కక్కాయి.
చల్లని వెన్నెల కిరణాల లాంటి అక్షింతలు తలపై కురవటంతో తలెత్తి చూసిన గీతకి వాసంతి చిరునవ్వు, కొండంత అండగా అన్పించింది. వధూవరులకి కొత్తబట్టలు పెట్టి ఆదరాభిమానాలతో సాగనంపిన వాసంతి గీతలో భవిష్యత్తుకు కావలసినంత స్థైర్యాన్ని నింపింది.
                                                                      (తెలుగుపలుకు - ఆస్ట్రేలియా సంచిక 2004)

                                                       * * *