తెల్లమబ్బు
గుంటూరు బస్ స్టాండ్ లో చీరాల వెళ్ళే బస్సు కదలటానికి సిద్ధంగా ఉంది.
బస్సు ఎక్కి కిటికీ దగ్గర సీటు ఖాళీగా ఉండటం చూసి వెళ్ళి కూర్చుంది సుజాత.
బస్సంతా ఒక్కసారి కలియచూసింది. మరీ రష్ గా లేదు... ఫర్వాలేదు... కండక్టర్ వచ్చి ఎక్కాడు. ఒక్కొక్క సీటు దగ్గరికి వెళ్ళి టికెట్ ఇవ్వటం ప్రారంభించాడు. టిక్కెట్లు ఇవ్వడం పూర్తవుతూనే 'రైట్' కొట్టాడు కండక్టరు. బస్సు కదుల్తోంది. 'హమ్మయ్య' అనుకుంది సుజాత. హడావుడిగా ఒకతను పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి బస్ ఎక్కేశాడు.
అతను టికెట్ తీసుకోని సీటు వెదుక్కోవటంలో నిమగ్నమైనాడు.
అతడ్ని చూస్తూనే సుజాత కళ్ళు వెడల్పయినాయి. పదేపదే అతనికేసి చూస్తుంటే ఎవరైనా ఏమైనా అనుకుంటారేమోనని సంకోచంతో మధ్య మధ్య ఆగిపోతున్నది.
అతను ఒకసారి తనకేసి చూస్తే బావుండు. చూడకపోతేనే మంచిది. సరిగ్గా అర్ధంకాని ద్వైదీభావం.. ఆమెలో...
సీటుకోసం వెదుకుతున్న అతని చూపులు ఆమెను చూడగానే సూర్యరశ్మి సోకినా కమలాలయినాయి . కళ్ళల్లో మెరుపులు నింపుకుంటూ "బావున్నారా?" అడిగాడు దగ్గరకొచ్చి. నవ్వుతూ తలూపింది సుజాత.
'ఎక్కడుంటున్నారు' ఆమె మెడలోని నల్లపూసల దండమీద అతని చూపులు ఆగిపోయాయి.
'చీరాల దగ్గరే' సుజాత మొహం ముకుళించుకుపోవటం అతని దృష్టిని దాటిపోలేదు. 'మీ వారేం చేస్తుంటారు' మళ్ళీ అడిగాడు.
సుజాతకి అతని వరసేం నచ్చలేదు. అయినా తనను తాను సంబాళించుకుంటూ చెప్పింది.
"స్కూల్ టీచర్".
బస్ ఏదో స్టేజీలో ఆగింది.
సుజాతకి పక్కగా ఉన్న సీటు ఖాళీ అయింది. వెంటనే కూర్చున్నాడు రిలీఫ్ గా.
అతని సీటుకూ ఆమె సీటుకూ మధ్యగా నడిచే దారి ఉంది. అయినా సుజాతకు ఏదో తెలియని ఇబ్బందిగా ఉంది.
ఒకటి రెండుసార్లు ఓరగంట చూసింది. ఆమె ధ్యాసే లేనట్లుగా ప్రక్కనున్న పల్లెటూరు ఆసామితో రాజకీయచర్చకు దిగాడతను.
మధ్యలో ఒకసారి హఠాత్తుగా ఇటు తిరిగి చూశాడామెకేసి.
"పిల్లలెంతమంది" అడిగింది కుతూహలంగా.
"ఇద్దరు" చెప్పాడు గర్వంగా. మళ్ళీ సుజాతని అడిగాడు నవ్వుతూ.
"మీకు...?"
"లేరు.." అంది తలదించుకొని అపరాధిలా...
సానుభూతిగా అతను చూసిన చూపులు సూదుల్లా గుచ్చుకుంటున్నట్లనిపించింది. మళ్ళీ సంభాషణ కొనసాగలేదు.
అతను ప్రక్కసీటతనితో మళ్ళీ కబుర్లలో పడ్డాడు.
అతడ్ని అలా ఆనందంగా సంతోషంగా చూస్తుంటే ఆమె మనసులో చెప్పలేని అసంతృప్తీ. వెలితిగా ఉంది. ఎందుకో అతనిమీద కోపం వస్తున్నది. నాలుగేళ్ల కిందటి ప్రేమలాలస ఆమె హృదయాన్ని అగ్నిలా మండిస్తోంది. అతను కనిపించటంవల్ల మానని గాయం మరింత రేగుతోంది. ఆనాటి దృశ్యాలే దుమ్ము తుడిచిన అద్దంలా మరింత స్పష్టంగా కన్పిస్తున్నాయి.
సుజాతది చీరాల దగ్గర ఒక పల్లె. తండ్రి కరణం కావటాన నలుగురికీ ఆ కుటుంబం అంటే మర్యాదా మన్నన ఉన్నాయి. నలుగురు అన్నల తర్వాత ఆడపిల్లయిన ఆమెని తండ్రి ఎంతో గారాబం చేశాడు. ఎలాగో పదోతరగతి గట్టెక్కించిన సుజాతకి ఇంక చదవాలన్న కోరికేలేదు.
"ఎంత చదువుకున్నా ఏం లాభం! ఓ అయ్య చేతిలో పెట్టాల్సిందేగా" అనే తల్లి మాటలు బాగా జీర్ణం చేసుకుంది సుజాత.
ఆ "ఓ అయ్య కోసం" సుజాత కన్నెమనసు ఊహల రెక్కలు విప్పుకుని తరచుగా కలలలోకంలోకి ప్రయాణం చేస్తుండేది. ఆ అమ్మాయి చూసిన సినిమాల్లో హీరోలాంటి భర్తకోసం ఈస్ట్ మన్ కలలు కంటుండడమే వ్యాపకంగా మారింది. వెన్నలాంటి కన్నెమనసును కరిగించే నిప్పులా అశోక్ పరిచయం అయ్యాడు.
అశోక్ ఆ వూరివాడే అయినా చదువుకోసం చిన్నప్పటినుంచీ మేనమామ ఇంట్లో పెరగటం వల్ల ఊళ్ళో ఎవ్వరికీ అతనితో పరిచయం కాలేదు. ఇంజనీరింగ్ చదువు పూర్తిచేసి ఉద్యోగాన్వేషణలో ఉంటూ ఓసారి తన అన్నగారిని చూడాలని పల్లెకు వచ్చిన అశోక్ మంచినీళ్ళ బావిదగ్గర సుజాత అందాన్ని చూసి అప్రయత్నంగా మనసు పారేసుకున్నాడు.
రోజూ బావిదగ్గర ఫ్రెండ్స్ తో మాట్లాడుతున్నట్లు నటిస్తూ గమనించేది సుజాతనే! అతను తననే చూస్తున్నాడనీ తన గురించే మాట్లాడుతున్నాడనీ అర్ధమవుతున్నకొద్దీ ఆమె అడుగులు తడబడుతున్నాయి. గుండె లయ పెరుగుతోంది. కళ్ళెత్తి చూడాలంటే బిడియం తెరలు దించుతోంది.
ఆరోజు బావి దగ్గర ఖాళీలేక కాసేపు పక్కగా నిలబడి ఎదురుచూస్తోంది సుజాత. ఉన్న నాలుగు గిలకలమీదా నీళ్ళు తోడుకుంటున్నారు. సుజాత ఇవతలే నిలబడి ఉందిగానీ... ఆమె వెనుక వచ్చిన వాళ్ళు కూడా చొరవగా తాడు అందుకొని నీళ్ళు నింపుకెళ్తున్నారు. పరధ్యానంగా ఉన్న సుజాత అలాగే నిలబడటం చూసి అశోక్ నవ్వుకున్నాడు.
"మీరిలా ఎంతసేపు నిలబడ్డా మా ఆదిలక్ష్మత్తయ్య తాడు అందించదు... రండి... నేను తోడిస్తాను."
