సాయంకాలంనుంచి అటువంటి స్పర్శకోసం తపిస్తున్న అతను మనిషి కనిపించాక మరింతగా తట్టుకోలేకపోతున్నాడు. పడుకునేముందు గుడ్ నైట్ చెప్పినట్టు అతను అడుగుతున్నాడు అతని కళ్ళలోని అర్ధింపును చూసి కాదనలేకపోయింది. కానీ ఎవరయినా చూసే అవకాశం ఎక్కువ అక్కడ. బాత్రూమ్ లో అయితే తెలుపు వేసి వుంటుంది.

"సరే ... తొందర తొందరగా'' అంది అటూ ఇటూ పరకాయించి చూస్తూ. అతను ఏనుగెక్కినంత సంతోషంతో ఊగిపోయాడు. తను అపురూపంగా చూసుకుంటున్న బొమ్మ జారబోయి తిరిగి దొరికినట్టు ఆనందంతో ఉబ్బి తబ్బిబ్బయిపోయాడు. మోకాళ్ళమీద వంటి ఆమె ఎద అందుకున్నాడు.

శరీరం నిక్కబోడుచుకుంది. గుండె మధురంగా మూల్గింది. రక్తం అప్పటికి చలనం పుంజుకున్నట్టు కదిలింది. ఆమెకి మాత్రం భయంగా వుంది. అందుకే అతనివైపు కాకుండా ద్వారానికి తన కళ్ళను ద్వారపాలకులుగా చ్సింది.

"ఇక చాలు'' అని నలిగిపోయిన జాకెట్టును పైటతో మూసి "మరిక పడుకో'' అంది.

అతను ఆమె వైపు కృతజ్ఞతతో చూసి "థాంక్స్ జమునా'' అన్నాడు. అలాంటి పెద్ద ఇళ్ళల్లో పసిపిల్లలు సైతం పనిమనుషులను పేర్లతో పిలుస్తారు. ఒరేయ్, ఒసేయ్ అని పిలవడం కూడా కద్దు. అదే పనిమనుషులు పసిపిల్లలయినా ఒరేయ్ అనకూడదు. పేర్లతో పిలవకూడదు. బాబూ అనో, బుజ్జీ అనో పిలవాలి. ఆమె వచ్చేసింది. ఇక అప్పట్నుంచీ బాత్రూమ్ లోనూ, బెడ్ రూమ్ లోనూ పడుకునే ముందు అతను ఆ ఆట ఆదుకునేవాడు. అయితే ఆమె బెడ్ రూమ్ లో 'త్వరగా త్వరగా' అని తొందర చేసేది.

దీంతో అతనికి అన్నీ తొందరగాచేసే అలవాటు వచ్చింది. ఈ అలవాటు మరింతగా బలపడే సంఘటనలు అతను పదవ తరగతిలో వుండగా జరిగాయి. అతను తొమ్మిది నుంచి పదో తరగతికి వచ్చాడు. సంవత్సరం చివరి రోజులు. బాగా చదువుకోవాలని అతని ఆరాటం. కానీ జమున తప్ప పుస్తకంలో మరో అక్షరం కనిపించేది కాదు. ఆమె ఎద స్పర్శ తప్ప మరేదీ రుచించేది కాదు. వయసుతోపాటు ఈ ఆటలో ఇంకా చాలా చేయవచ్చని అతనికి మెల్లమెల్లగా తెలుస్తోంది.

అదిగో అప్పుడు అతనికి ఎదురుదెబ్బ తగిలింది. జమునారాణిడి అరక్కోణం. అతని తండ్రి ఓ నూలుమిల్లు యజమాని దగ్గర కారు డ్రైవర్. చాలా నమ్మకంగా ముప్పై సంవత్సరాల పాటు డ్రయివర్ గా వున్నాడు. చివరికి డ్రయివింగ్ చేయలేని వయసు వచ్చింది. పనిలోంచి శాశ్వతంగా నిలిచిపోయే సమయం. అప్పుడు నూలుమిల్లు యజమాని మొదలియార్ పిలిచి ఏదో తనకు తోచింది ఇస్తూ, "ఇంతకాలం నమ్మకంగా పనిచేసిన నీకు ఏదో చిన్న సహాయం'' అంటూ కొంత డబ్బు ఇచ్చాడు.

దానికి జమున తండ్రి కళ్ళనీళ్ళు రాల్చుతూ, "మీ అభిమానానికి దూరం అయిపోతున్నందుకు గుండెను చీల్చినంత బాధగా వుంది. మీరు దయ చూపిస్తే ఓ సహాయం చేయాలి'' అని అడిగాడు. మొదలియార్ అతను ఏమడిగినా ఇచ్చేంత మూడ్ లో వున్నాడు. "నాకో కూతురుంది. ఆమె భర్త వడ్రంగం పని చేస్తాడు. పెద్ద కుటుంబం తిండిక్కూడా జరగని స్థితి. అందుకే అతనికీ, అతని తమ్ముడికీ నూలుమిల్లులో ఉద్యోగం ఇస్తే మీ కాళ్ళదగ్గర పదివుంటాం'' అందుకు మొదలియార్ సంతోషంగా ఒప్పుకున్నాడు. ఆ విధంగా జమునారాణి కుటుంబం అరక్కోణానికి షిఫ్ట్ అయిపోతోంది.